Niks aan de hand in Pompei

Vandaag is er voor de tweede keer in Pompei iets ingestort. Begin deze maand viel er al een gladiatorenschooltje om, dit keer is het een 12 meter lange muur rond het Casa del Moralista.

Deskundigen geven de schuld aan de Italiaanse overheid die door bezuinigingen onvoldoende geld zou uittrekken om Pompei overeind te houden. En nu is de minister van Cultuur, Sandro Bondi, een beetje boos en vindt dat iedereen maar ’s op moet houden met deze ‘nutteloze paniekzaaierij’.

Het is interessant hoe Bondi reageert op deze kwestie. Terwijl in Pompei de ene muur na de andere wegspoelt, blijft hij roepen dat er niets aan de hand is. En ook dat er een heel legertje deskundigen de boel in Pompei ‘nauwlettend in de gaten houdt’. En daar bedoelt hij dan blijkbaar mee dat een heel legertje deskundigen nauwlettend in de gaten houdt hoe een van de belangrijkste cultuurhistorische monumenten van zijn land in stukken en brokken valt.

Het is te hopen dat de mijnheer Bondi binnenkort bij zinnen komt en wat metselaars aan het werk zet. Maar misschien dat de Italiaanse minister van Cultuur gewoon niet zo veel cultuur ziet in een met as bedekte stad uit de 7^e eeuw voor Christus. Of dat hij zich liever bezig houdt met beeldhouwwerken en schilderkunst, zaken die niet dreigen weg te spoelen als het hevig regent. Wat dat betreft zou het mij niet verbazen als Bondi stilletjes hoopt op een vulkaanuitbarsting die heel Pompei – inclusief observerende deskundigen - voorgoed onder een dikke laag as legt.

Vandaag, als eerbetoon aan dat wat nog wel overeind staat in Pompei, het recept voor een explosief dessert.

Vulkaanijstaart

Voor 6 personen

1 liter vanilleijs van goede kwaliteit

8 dungesneden plakken roombotercake

2 el Cointreau

4 eiwitten

150 g fijne kristalsuiker

halve eierschaal gevuld met Cointreau

Neem het ijs uit de vriezer. Besprenkel de plakken cake met de Cointreau en bekleed er een diepvriesbestendige, ronde kom mee. Schep het ijs op de cake, druk het zo stevig mogelijk aan, snijd de cakeranden bij en bekleed de bovenkant van het ijs met de resterende plakken cake. Zet in de vriezer.

Verwarm de grill voor op de hoogste stand. Klop in een brandschone kom de eiwitten bijna stijf. Voeg lepel voor lepel de suiker toe en blijf kloppen tot het eiwit glanst en stijf is. 

Neem het ijs uit de vriezer. Stort voorzichtig op een serveerschaal en bestrijk royaal met het geklopte eiwit. Zet de taart ongeveer 3 minuten onder de grill (blijf erbij!) tot het eiwit hier en daar bruin is. Druk voorzichtig de eierschaal bovenop de ijstaart, vul met Cointreau en steek de likeur aan. Beweeg de taart voorzichtig heen en weer zodat de brandende likeur over het eiwit stroomt. Doe het licht uit en serveer direct aan de opengevallen monden die aan tafel zitten.

Winston kon er niets aan doen

Nee, we gaan vandaag niet flauw doen over Winston Gerschtanowitz. U weet wel die man die per ongeluk op de verkeerde bel drukte en daarmee de Nationale Postcode Loterij dwong 460.000 euro twee keer uit te keren. Nee, we laten Winston gewoon met rust. Want als er iemand is die het de komende weken, zoniet maanden, naar zijn hoofd geslingerd krijgt dat er een paard in de gang staat, is hij het wel.

Het was niet eens Winston’s schuld dat hij op die verkeerde bel drukte. Dat was een foutje van de redactie. Zoiets kan gebeuren natuurlijk. Maar ik kan me zo voorstellen dat degene die Winston het verkeerde huisnummer doorspeelde, niet lang meer op miljoenen hoeft te jagen. Die hebben ze natuurlijk gelijk de laan uitgestuurd. En ‘m een lege koffer nagegooid.

Het is fideel van de Postcodeloterij dat ze die prijs nu twee keer uitdelen. Je hebt al heel wat te verwerken als Winston bij je aanbelt en je 460.000 euro overhandigt. Maar wat giert er dan wel niet door je lijf als Winston die 460.000 euro de volgende dag weer op komt halen en bij je buurvrouw aflevert? Ik denk persoonlijk dat je dan wilt doen waarmee de heer Lucassen ook altijd zijn buren bedreigde: een grote plas in de brievenbus.

Vandaag, voor hen die het wat minder hebben dan al die mensen die 460.000 euro hebben gewonnen: armeluiskaviaar.

Armeluiskaviaar

3 aubergines

3 el olijfolie

2-3 el gehakte bladpeterselie

1 teentje knoflook, geperst

1 tl gemalen komijn

sap van 1 citroen

geroosterd sesamzaad

zout

zwarte peper

Verhit de grill op de hoogste stand. Leg er de aubergines onder tot de buitenkanten zwart zijn en blazen vertoont. Verwijder de schil onder stromend koud water. Druk zoveel mogelijk vocht uit de aubergines.

Prak de aubergines met een vork  of stamp ze fijn in een vijzel. Voeg beetje bij beetje de olijfolie toe. Breng op smaak met de resterende ingrediënten. Serveer met geroosterde pitabroodjes.

Een Arena vol kroontjes

‘Als voorbereiding op de troon zou ik het begrijpen als ze komen kijken wat en vooral hoe Nederland beweegt’. Met deze uitspraak in de Telegraaf hoopt zanger Gordon prins Willem Alexander en Maxima naar een concert van de Toppers te lokken. Gordon en zijn vriendjes dromen van een ‘goud-witte Arena vol kroontjes’. En het zou helemaal toppie zijn als Willem-Alexander en zijn vrouw ook konden komen.

Het zal me niet verbazen als de droom van de Toppers werkelijkheid wordt. Ik heb zo het idee dat WA en Maxima niet kunnen wachten om zich met kroon en al in de Arena te storten. Die zijn na het lezen van het bericht vast naar hun walk in closet gerend om direct een goud-witte outfit en bijpassend hoofddeksel uit te zoeken. En Maxima leert nu alle liedjes van Andre Hazes, ABBA en Elvis uit het hoofd.

Het thema ‘royal’ werd de Toppers mede ingegeven door het aanstaande huwelijk van prins William en Kate Middleton. Misschien dat ze die dan ook nog wel uitnodigen. Zou ook leuk zijn voor WA en Maxima. Die kunnen dan als afgevaardigden van het Nederlandse koningshuis zelf aan de Britse royals laten zien wat en vooral hoe Nederland beweegt. 


Vandaag een recept voor een koninklijk toetje in goud en wit.

Banana royale

50 g bruine basterdsuiker

50 g boter

½ tl gemalen kaneel

¼ tl gemalen nootmuskaat

3 grote bananen, geschild, in plakken

vanilleijs

Meng in een koekenpan de suiker, boter, kaneel en nootmuskaat. Laat op halfhoog vuur smelten tot het mengsel kookt. Laat roerend 2 minuten koken. Neem van het vuur, voeg de gesneden bananen toe, roer voorzichtig zodat de bananen bedekt zijn met de karamel. Laat op laag vuur nog 2 minuten zachtjes pruttelen zodat de banaan wat zachter wordt. Serveer met vanilleijs.

Papa Obama

President Obama heeft twaalf hechtingen in zijn lip. Tijdens een potje basketbal sloeg de programmadirecteur van het Congressional Hispanic Causus Institute een elleboog in zijn gezicht. Obama werd bloedend afgevoerd. En terwijl hij op de dokterspost van het Witte Huis werd dichtgenaaid, haalden zijn vrouw en dochters de kerstboom op.   

Ik heb een beetje medelijden met de Amerikaanse president. En dat is niet om z’n lip. Ik vind het zielig dat hij de hele tijd de doldrieste huisvader moet uithangen, terwijl hij heus wel wat anders aan zijn hoofd heeft. Maar blijkbaar moet er worden geknutseld aan zijn kelderende imago. En daarom trekken zijn pr-adviseurs allemaal huiselijke attributen uit de kast. Deze week waren de kalkoenen, basketballen en kerstbomen aan de beurt.

Ik hoop voor de president dat hij nu gewoon weer even aan het werk mag. En dat Michelle en zijn dochters hun zorgvuldig gestylde pakjes voorlopig in de kast mogen laten hangen. Maar met de feestdagen in aantocht ben ik bang dat Obama en familie nog wel een paar keer zullen moeten opdraven. Als er binnenkort een kudde rendieren graast op het gazon van het Witte Huis, weet ik wel hoe laat het is.

Vandaag een recept voor een pittige soep die je ook door een rietje kunt eten.

Rode linzensoep

Voor 2 personen

1 el olie

1 ui, gesnipperd

1 teentje knoflook, fijngehakt

2 grote wortels, geraspt

1 tl rode currypasta

½ tl gemalen komijn

150 g gedroogde rode linzen

1 l groentenbouillon (van biologische bouillonblokjes, natuurwinkel)

2 el Griekse yoghurt

verse korianderblaadjes, grofgehakt

Verhit de olie in een grote pan en bak de ui, knoflook en geraspte wortel tot de groenten wat zachter zijn.

Voeg de currypasta en komijn toe en bak 1 minuut mee. Voeg de linzen en bouillon toe en breng de soep aan de kook. Draai het vuur laag en laat de soep ongeveer 15 minuten koken of tot de linzen zacht zijn. Pureer met een staafmixer en schep in kommen. Schep in elke kom een klodder Griekse yoghurt en bestrooi met koriander.

Gratie tot knuffelkalkoen

Het is vandaag Thanksgiving en daarom heeft president Obama een kalkoen gratie verleend. Courage heet ‘ie, de kalkoen, maar waar hij die naam aan te danken heeft is mij niet helemaal duidelijk. Persoonlijk zou ik ‘Lucky Bastard’ toepasselijker vinden. Aan hem wordt immers niet gekluift.

Volgens mij stond president Obama niet zo erg achter het ritueel. Hij maakte wat suffe grapjes, zwaaide wat naar die kalkoen en toen stortten zijn dochters zich op het beest. Ik denk dat de president Courage veel liever met de pootjes omhoog op de eettafel had gezien. Maar dat kon ie natuurlijk niet zeggen waar z’n dochters bij stonden.

Courage mag nu de rest van zijn leven slijten in Disneyland. Samen met een lotgenoot die als stand-in fungeerde (voor het geval dat Courage het Witte Huis zou onder poepen denk ik).

Ik weet niet wat ik liever deed als ik een kalkoen was. Met een lekker bruin korstje op tafel staan of fungeren als knuffelkalkoen in een pretpark. In beide gevallen zou ik tegen Courage willen zeggen: faith and courage my boy, courage and faith.

Vandaag voor iedereen die zijn kalkoen geen gratie verleent een recept voor de bijbehorende saus.

Cranberrysaus

1 zakje verse cranberry’s

het sap van 1 sinaasappel

150 g suiker

klein teentje knoflook, zeer fijngehakt

1 tl rozemarijn

2 tl mierikswortel (uit een potje)

zout

zwarte peper

Cranberry’s met het sinaasappelsap, een scheutje water en de suiker laten koken tot een compote. Knoflook toevoegen en kort laten meekoken. Op smaak brengen met rozemarijn, mierikswortel, zout en peper.

Bellen met God

In Den Bosch is een engel die staat te bellen met een mobiel. Het is echt waar. Ze zou in december een plaatsje krijgen op de gerestaureerde Sint-Janskathedraal in Den Bosch. Als een verrassing. Maar nu de verrassing is verklapt, stelt het kerkbestuur voor straf de plaatsing uit tot het aller-allerlaatste. En dat is in april 2011, als de restauratie wordt gevierd.

De engel is 1,25 meter hoog en helemaal gemaakt van zandsteen. Ze lijkt een beetje op koningin Beatrix vind ik. Bea heeft ook zo’n ronde kin en van die hoge wangetjes. Maar onze koningin staat denk ik niet te bellen met een baksteen. Want zo ziet dat mobieltje er namelijk uit. Een baksteen met één toets. ‘Voor een directe verbinding met God’, legde beeldhouwer Ton Mooy gisteren uit. Hahaaaaaaaaaaa!

Ik vind het een prachtig initiatief, die bellende engel. Ze wordt vast net zo beroemd als Manneke Pis. En dan komen er uit wijde omtrek toeristen om haar vast te leggen. Met hun mobieltje.

Ik hoop dat beeldhouwer Mooy nog meer engelen voor ons gaat hakken. Een hele serie op de kathedraal. Ik kijk nu al halsreikend uit naar de editie met I Pad.

Vandaag een recept voor een soep die smaakt alsof … ja precies.

Pompoensoep met duivelsdrek

Voor 4 personen

1 kleine pompoen van ongeveer 1,5 kg (flessenpompoen of zo’n kleine oranje), ongeschild, in parten, pitten verwijderd

1 el plantaardige olie

25 g boter

1 ui, gesnipperd

1 l groenten- of kippenbouillon (van biologisch bouillonblokje)

4 dl halfvolle melk

1 afgestreken tl duivelsdrek (asafoetida*)

½-1 tl gemalen komijn

1 el vloeibare honing

zout

versgemalen zwarte peper

*Indiase specerij, verkrijgbaar bij Aziatische voedingswinkels

Oven voorverwarmen op 240°C. Pompoenparten bestrijken met de eetlepel olie. 30 minuten bakken in de oven of tot de pompoen zacht is.

Intussen de boter verhitten in een grote soeppan. Ui toevoegen en op laag vuur fruiten tot de ui een beetje is verkleurd. Vuur op de laagste stand draaien, deksel op de pan doen en de ui 20 minuten laten stoven. Af en toe roeren.

Neem de pompoen uit de oven en laat de stukken afkoelen. Voeg de bouillon en melk toe aan de pan met ui en laat langzaam aan de kook komen. Schil de parten pompoen, snijd ze in grove stukken en voeg ze toe aan de soep. Op smaak brengen met de specerijen, honing, zout en peper en 15 min zachtjes laten koken. Soep pureren met een staafmixer. Serveren met geroosterde pitabroodjes.

Rotskruiper verslaat oehoe

Er is een ‘fantastisch mooi’ vogeltje ontdekt. In Maastricht, op de Sint Pietersberg. Hij heet rotskruiper en is grijs met zwart met rood. Heel vogelminnend Nederland is in staat van opwinding. En de alleropgewondensten trekken nu massaal naar Maastricht om het beest met eigen ogen te aanschouwen.

De rotskruiper werd ontdekt door vogelaar Arnold Meijer. Die was bewapend met telescoop op zoek naar de oehoe. En precies op het moment dat zijn vrouw kwam aanlopen (ik kan me zo voorstellen dat ze terugkwam van een toiletstop ergens elders op de berg) zag Meijer daar ineens die rotskruiper. En daarmee werd de oehoe van ondergeschikt belang.

Hoe zou dat nu gaan, vraag ik me af. Hordes vogelaars die de Pietersberg beklimmen op zoek naar een vogel die natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen is. Want die rotskruiper gaat heus niet zitten wachten tot al die kouwe drukte de berg op komt. Die doet precies wat u ook zou doen als u gestoord werd tijdens een momentje voor jezelf op de Sint Pieter. Die vliegt op en zoekt z’n heil in Duitsland.

Vandaag een recept voor een picknick op de St. Pieter of op welke berg dan ook.

Bieten-linzensalade met geitenkaas

Voor 2 personen

3 gekookte bietjes, in blokjes
1 kleine friszure appel, in blokjes

250 g groene Puy linzen (natuurwinkel)

handvol verse bladpeterselie, grofgehakt

Stuk zachte geitenkaas (Bettine Blanc) of feta, verkruimeld

Dressing:

2 el olijfolie (of meer naar smaak)

1 el (Spaanse) sherry azijn

1 tl rozemarijn
1 tl mosterd

1 el honing

Zet de linzen op in een pan met ruim water (geen zout toevoegen) en kook ze in 20 minuten beetgaar. Spoel de linzen af onder koud stromend water en laat afkoelen.
Roer intussen de ingrediënten voor de dressing door elkaar. Breng op smaak met zout en versgemalen zwarte peper. 
Doe de bietjes, appel en linzen in een kom en schep er de bladpeterselie door. Meng de dressing door de salade en verkruimel er de geitenkaas of feta over. Garneer met nog wat bladpeterselie.

Geen liefdesbeetje

Luis Suarez heeft tegenstander Otman Bakkal gebeten. In zijn schouder. En hij heeft er maar een beetje spijt van.

Ik ben dol op Luis Suarez. Het is een lieverd. Ooit werd hij geïnterviewd door Ivo Niehe en lieten ze zien hoe hij zijn moeder een huis cadeau gaf. Een huis dat ze van haar baantje als schoonmaakster never nooit had kunnen kopen. En Luis' moeder was zo blij, tot tranen geroerd was ze. En Luis op zijn buurt ook. En Ivo ook volgens mij.

Het komt ook door zijn overbeet dat ik Suarez zo leuk vind. Het geeft ‘m iets zachts, iets sulligs. En gek genoeg is dat sullige heel sexy in combinatie met goed kunnen voetballen. Als ik er zo over nadenk hebben we best veel sexy-sullige voetballers in Nederland. Alleen al het nationaal elftal telt heel wat dikke lippen, openhangende monden, kalende hoofden en varkensoogjes. Maar dat valt allemaal weg als we de mannen aan het werk zien. Of als de shirtjes uitgaan. Dan ook.

Maar goed, terug naar dat bijten. Wat ik Luis dolgraag zou willen vragen is of het lekker was. En ook of het bloedde. Ik kan me namelijk nauwelijks voorstellen dat je als je iemand uit woede bijt, dat je dat dan zachtjes doet. Als je boos bent, dan zet je je tanden met volle kaakkracht in die schouder. Je deelt dan geen liefdesbeetje uit.

De KNVB is een vooronderzoek gestart. Ik vraag me af of ze dan ook de schouder van Bakkal onderzoeken. En wat ze dan doen als blijkt dat de tanden van Luis nog steeds te zien zijn. Misschien dat we Suarez de eerstvolgende wedstrijd wel terugzien in zo’n Hannibal Lector helm. Zodat hij zijn woede niet meer kan koelen op de lichaamsdelen van zijn medespelers. Veiligheid voor alles. Maar wel jammer dat die schattige overbeet dan achter tralies verdwijnt.

Vandaag – als eerbetoon aan Luis - een herfstrecept voor schouderkarbonades.

Karbonades met  appel en ui

Voor 2 personen

50 g boter

2 schouderkarbonaden (bij voorkeur biologisch, vraag je slager de karbonaden dik te snijden)

1 grote ui, in ringen

2 kleine Granny Smith appels, ongeschild, elk in 8 parten, klokhuis verwijderd

2 tl fijngehakte verse rozemarijn

1 tl rietsuiker of bruine basterdsuiker

glas cider

2 opgehoopte el crème fraiche

Oven voorverwarmen op 230°C.

De helft van de boter verhitten in een koekenpan. Karbonaden bestrooien met zout en peper en kort aanbraden tot ze aan beide kanten een beetje bruin zijn. Uit de pan nemen. Rest van de boter toevoegen en hierin de uien bakken tot ze een beetje bruin zijn. Stukken appel toevoegen en meebakken tot ze net bruin zijn. Rozemarijn erdoor roeren en op smaak brengen met zout en versgemalen zwarte peper.

Karbonades in een ovenschaal leggen en er de ui en appel over scheppen. Suiker over de appel strooien. Cider erover schenken. Vlees 20-25 minuten in de oven zetten (afhankelijk van de dikte van het vlees). Karbonades uit de ovenschaal nemen, losjes afdekken met folie en even laten rusten. Crème fraiche door de appel en ui roeren en kort meewarmen. Karbonades op borden leggen en de saus erover scheppen. Lekker met aardappelpuree en broccoli.

Meegroeien met Jan

‘Natuurlijk is het omschakelen, maar je groeit daar ook in’ zei Jan Smit toen hij vader werd van baby Emma. Wat zou Jan daar nu mee bedoelen, vroeg ik me af. Dat het best vervelend is dat hij nu niet meer elke avond de bloemen buiten kan zetten in zijn Volendamse stamkroeg, maar god dat kind is er nu eenmaal dus we maken er maar het beste van?

Ik vind het in ieder geval niet de beste quote die je als Neerlands troetelzanger mee geeft aan de Nederlandse pers als je vrouw net is bevallen van je eerste kind. Mooier zou zijn geweest: ‘Ik heb haar nu al ingeschreven voor het Volendams kinderkoor De Zangertjes’. Of: ‘Binnenkort gaat ze mee hoor, op de catwalk’. Of, wat venijniger,: ‘Jolanthe en dat ettertje van d’r mogen hopen dat ze ooit zo’n mooi kind krijgen samen’.

De pers te woord staan is misschien niet Jan’s sterkste kant. Maar hij zal heus blij zijn met z’n dochter en een prima vader zijn. En misschien schrijft hij nog wel ’s een pittige schlager over zijn ervaringen als papa. Al zie ik nu nog niet hoe we hossend en bierdrinkend moeten meedeinen op liederen over luiers, tepelhoedjes en bugaboe’s. Maar daar groeien we misschien wel in.

Jan, gefeliciteerd in ieder geval. Hier een recept voor een hapje dat je Emma kunt geven als ze net zulke mooie tandjes heeft als jij.

Honingmilkshake

1 persoon

3 bollen vanilleijs

1 el vloeibare honing (acacia)

scheutje melk

scheutje slagroom

Mixen in een blender of met een staafmixer. Tussendoor 1 keer goed roeren over de bodem om de honing los te maken.

Troostpasta voor Sylvio

Binnenkort is het toch echt gedaan met Sylvio Berlusconi. Dat is beter voor Italië, maar wel jammer voor ons. Want je kunt van de man zeggen wat je wilt, hij wist met zijn avonturen wel weer wat luchtigheid te brengen in het nieuws. Tussen het geleuter in het kabinet, de bomaanslagen in Irak en herfstblaren op de rails waren de berichtjes over de Italiaanse premier een verademing. En altijd als ik ‘m op de televisie zag, ging ik ervoor zitten. Die lach… dat haar… dat libido…

Zou Berlusconi nou lijden onder zijn ondergang? Zou hij, nadat hij met vijf minderjarige meisjes in een bubbelbad heeft gelegen, zich toch niet een beetje sip terugtrekken in zijn slaapkamer? En starend naar zichzelf in de spiegel boven zijn bed (die moet hij toch hebben?!) denken ‘Dit is toch een beetje jammer allemaal’. Niet dat Sylvio er slecht voor staat of dat hij zich gaat vervelen. Hij kan zich weer volledig storten op z’n oude hobby’s: voetbal, het bedenken van ranzige televisieprogramma’s en het schrijven van Napolitaanse liefdesliedjes.

Maar het gaat om die feestjes. Er ‘in het geheim’ op losketen met meiden, drugs en drank in de hoedanigheid van premier is toch net iets spannender dan dat doen als zakenman of voetbalkoning. En zouden die jonge meisjes die nu om hem heen dartelen, na zijn aftreden in hem niet gewoon weer een 74- jarige oude lul met geverfd haar zien? Dit soort vragen moeten toch af en toe door het hoofd van Silvio schieten. En misschien dat er dan wel, in een moment van zwakte, een traan biggelt over de gladgetrokken wang van de premier. Tijd dus voor troostrijk eten: pasta met gamba’s.

Tagliatelle met gamba’s

Voor 2 personen

6 nestjes eiertagliatelle

2 el olijfolie

1 teentje knoflook, fijngehakt

10 grote rauwe garnalen, gepeld

125 ml slagroom

paar druppels witte truffelolie (flesje, merk Urbani)

Geraspte schil van 1 citroen (+ halve citroen om uit te knijpen)

gedroogde chilivlokken

Zout

versgemalen zwarte peper

Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking in een pan met kokend gezouten water.

Verhit intussen de olijfolie in een diepe koekenpan. Fruit de knoflook op laag vuur (laat de knoflook niet bruin worden). Voeg de garnalen toe en bak ze tot ze net van kleur veranderd zijn. Blus af met een kneep citroensap.

Roer er de slagroom, truffelolie, geraspte citroenschil en een snufje chilivlokken door. Op smaak brengen met zout en peper en kort laten koken. Pasta erbij doen en even doorwarmen. Lekker met rucolasalade.